zakażenia streptococcus

zakażenia streptococcus

Paciorkowce grupy B (Streptococcus agalactiae) stały się ważnym czynnikiem etiologicznym zakażeń u noworodków, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, i obecnie mamy wiele danych o epidemiologii i patogenezie tych zakażeń (Baker, 1977). Zakażenie to występuje w 2 postaciach: jako wcześnie rozwijająca się posocznica p gwałtownym przebiegu i z dużą śmiertelnością (50%), przypominającą zespół niewydolności oddechowej u noworodków, oraz jako zapalenie opon rozwijające się u nieco starszych noworodków. Śmiertelność w przebiegu zapalenia opon wywołanego przez Streptococcus agalactiae — podobnie jak i w innych zapaleniach opon u noworodków — jest duża (20%). Przeciętne najmniejsze stężenie penicyliny i ampicyliny hamujące wzrost bakterii wynosi dla Streptococcus agalactiae odpowiednio 0,02 j^g/ml i 0,04 p,g/ml, przy zakażeniu podłoża konwencjonalnym inoculum (105 komórek), jednak wartości stężeń hamujących rosną wraz ze zwiększeniem liczby bakterii w inoculum. Ponieważ zakażony PMR może zawierać 10°-108 bakterii w l ml, zaleca się dożylne stosowanie dużych dawek penicyliny, ponad 250 000 j.m./kg masy ciała na dobę. Penicylina w skojarzeniu z antybiotykiem aminoglikozydowym może skutecznie działać bakteriobójczo na Streptococcus agalactiae i dlatego niekiedy stosuje się oba antybiotyki. Wydaje się jednak mało prawdopodobne, aby aminoglikozydy źle przenikające do PMR mogły znacząco poprawić skuteczność leczenia. Nie jest pewne, czy w tego rodzaju zapaleniu opon istnieje skuteczna profilaktyka, choć stwierdzono, że stosowanie penicyliny u dzieci szczególnie podatnych na zakażenia paciorkowcowe okazało się skuteczne (Lloyd i wsp. 1979).