zakażenia rany oparzeniowej

zakażenia rany oparzeniowej

Postęp leczenia zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej i leczenie miejscowe rany istotnie zmniejszyło śmiertelność z powodu oparzeń, lecz zakażenie pozostaje nadal najczęstszą przyczyną zgonu. Ważną metodą zapobiegania zakażeniu rany oparzeniowej jest chemioprofilaktyka, lecz w żadnym przypadku. nie może ona zastąpić fizycznych metod ochrony chorego przed bakteriami ze środowiska szpitalnego, takich jak aseptyka i izolacja. Istotne znaczenie może mieć także stosowanie szczepionki przeciw zakażeniom Pseudomonas aeruginosa w oparzeniach termicznych (Jones i wsp., 1978). Drobnoustroje, które najłatwiej kolonizują ranę oparzeniową i wywołują jej zakażenie, to: Streptococcus pyogenes, Staphylococcus aureus i Pseudomonas aerugmosa. Począwszy od lat 60, coraz większą rolę w zakażeniu ran oparzeniowych odgrywają pałeczki Gram-ujemne. Śmiertelność w zakażeniach wywołanych przez ziarenkowce Gram-dodatnie sięga 50%, przez pałeczki Gram-ujemne aż 75%. Potrzeba zapobiegania zakażeniom jest oczywista i nie wymaga umotywowania. Pałeczki Gram-ujemne odpowiedzialne za zakażenia rany oparzeniowej pochodzą najczęściej z własnej flory jelitowej chorego i zapobieganie tym zakażeniom tylko przez izolację chorego i aseptykę jest zwykle niedostateczne.