wydalanie kwasu fusydowego

wydalanie kwasu fusydowego

Kwas fusydowy wydalany jest i koncentrowany w żółci w postaci kilku metabolitów, głównie glukuronianów i w niewielkiej części w formie nie zmienionej. Według Carey’a i wsp. (1975) połączenia glicyny i tauryny z kwasem fusydowym wykazują wiele podobnych cech do sprzężonych soli kwasów żółciowych. Pochodne te, czynnie wydzielane do żółci ssaków, silnie wpływają na wydzielanie soli kwasów żółciowych, fosfolipidów i cholesterolu. Około 2% podanego leku można odzyskać w czynnej postaci z kału. Natomiast w moczu ilość czynnego związku jest bardzo niewielka lub nie ma go wcale: po 4 dniach stosowania wykrywano w moczu mniej niż 1%, w stężeniu zaledwie 0,8 ug/ml. Ponieważ lek ten w nieznacznym tylko stopniu ulega dializie (niewątpliwie dlatego, że w dużym stopniu związany jest z białkami), nie ma potrzeby modyfikowania dawek u chorych z bezrnoczem, poddawanych hemodializie. Kwas fusydowy podawany doustnie jest dobrze znoszony przez chorych i oprócz nieznacznych zaburzeń ze strony przewodu pokarmowego i niekiedy wysypki nie opisywano żadnych poważniejszych reakcji. Zbyt szybkie wstrzyknięcie dożylne postaci leku do stosowania pozajelitowego może wywołać skurcz naczyń lub zakrzepowe zapalenie żyły. Jednak Liddy (1973) nie obserwował żadnych, ani ogólnych, ani miejscowych działań niepożądanych u noworodków, którym podawano dziennie 20 mg/kg masy ciała leku z powodu ostrej posocznicy gronkowcowej. Lek stosowano w 4-godzinnych wlewach dożylnych, oddzielonych 4-godzinnym wlewem bez leku przez 4-5 dni.