dikloklaksylina

dikloklaksylina

Dikloksacylina, wprowadzona niedawno do obrotu dostępna jest w postaci jednowodnej soli sodowej.. Jej interesujące właściwości zostały szczegółowo zestawione z właściwościami, kloksacyliny i oksacyliny w pracy Gravenkempera i wsp. (1965). Dikloksacylina. wykazuje nieco mniejszą aktywność w stosunku do gronkowców zarówno wytwarzających, jak i nie wytwarzających penicylinazy, działa też na paciorkowce i dwoinki zapalenia płuc. Stężenia dikloksacyliny we krwi 2-krotnie przekraczają stężenia kloksacyliny, podobnie jak stężenia tej ostatniej 2-krotnie-przekraczają stężenia oksacyliny, przy czym dikloksacylina utrzymuje się dłużej w surowicy. Te różnice wiążą się nie tylko z lepszym wchłanianiem dikloksacyliny, ale również z jej wolniejszym wydalaniem. W badaniach Rosenblatta i wsp., (1968) wartości klirensu nerkowego dla oksacyliny, kloksacyliny i dikloksacyliny wynosiły odpowiednio 226,8, 162,2 i 113,7 ml/min. Wspomniani autorzy, a także Nauman i Kampf (1965), wykazali również, że ponad 70% dawki wydala się z moczem, podczas gdy dla oksacyliny odsetek ten wynosi 55,5,, a kloksacyliny — 62 (Rosenblatt i wsp., 1968). Główną wadą dikloksacyliny jest znaczny stopień wiązania z białkami: wynosi on 95-97%, w porównaniu. z 94-96% oksacyliny i 93-95% kloksacyliny.