zpalenie wsierdzia z ujemnymi wynikami posiewow

zpalenie wsierdzia z ujemnymi wynikami posiewow

Bardzo trudny problem stanowią przypadki ujemnych posiewów krwi u chorych, u których objawy kliniczne sugerują zapalenie wsierdzia. Późniejsze posiewy krwi są rzadko dodatnie, jeśli pierwsze 2 były ujemne. Większość lekarzy woli kontynuowanie pobierania próbek krwi (8-10) przez wiele dni, gdy nadal istnieje podejrzenie zapalenia wsierdzia. Można zastosować wiele dodatkowych metod laboratoryjnych przy podejrzewaniu obecności drobnoustroju o szczególnych wymaganiach wzrostowych i wskutek tego rozpoznać rzadkie, omówione już przypadki zapalenia wsierdzia. Powinno się oznaczyć poziom przeciwciał dla Coxiella burneti. Ostatnio podkreśla się rolę w tego typu zapaleniu wsierdzia wadliwych biochemicznie szczepów paciorkowców, które do wzrostu wymagają cysteiny lub pirydoksyny. Należy podejrzewać taką sytuację wtedy, gdy stwierdza się w preparacie barwionym metodą Grama tego typu bakterie, których nie udało się wyhodować w pierwotnym posiewie na podłożach bez specjalnych substancji wzrostowych (Editorial, 1977).

zgorzel gazowa

zgorzel gazowa

Zgorzel gazowa jest ostrym, gwałtownie szerzącym się zapaleniem mięśni z tworzeniem gazu (trzeszczeniami wyczuwalnymi przy dotyku), najczęściej wywoływanym przez Clostridium welchii. Choroba w przypadkach nieleczonych jest zwykle śmiertelna z objawami gwałtownie rozwijającej się posocznicy. Darke i wsp. (1977), w pracy dotyczącej 88 przypadków zgorzeli gazowej, rozróżnili 2 postacie zakażenia — wywołaną przez bakterie zarodnikujące z rodzaju Clostridium i inną, w której dominują bakterie beztlenowe z rodzaju Peptostreptococcus. Zakażenie rozwija się łatwiej w tkankach uszkodzonych przez rozległy uraz, zwłaszcza brudnych i zanieczyszczonych ziemią ranach, np. odniesionych wskutek działań wojennych lub wypadków rolniczych. Zgorzel gazowa bardzo rzadko występuje w ranach pooperacyjnych, z wyjątkiem zakażeń u chorych po amputacji uda z powodu niedrożności tętnic kończyn dolnych; w tych przypadkach zakażenie jest zwykle wywołane przez bakterie pochodzące ze skóry w okolicy odbytu, znajdujące warunki dogodne do rozwoju w tkankach niedotlenionych z powodu złego ukrwienia. Wielokrotnie zwracano uwagę, że zakażenie może rozwinąć się także po domięśniowych wstrzyknięciach środków wywołujących miejscowe niedokrwienie (głównie powoli wchłanianych preparatów epinefryny). Szczególnie łatwo choroba rozwija się u chorych na cukrzycę; zgorzel kończyn jest w tych przypadkach najczęściej wywołana przez florę. mieszaną, łącznie z bakteriami z rodzaju Clostridium (Bessrnan i Wagner, 1975). Przypadek zgorzeli gazowej pęcherzyka żółciowego został opisany przez Abengowe’a i McManamona (1974).

zastosowanie amfoterycyny B

zastosowanie amfoterycyny B

Przebieg leczenia i wyniki, jakich można się spodziewać, zostały opisane przez Cartwrighta (1975) i Drouheta (1978). Amfoterycyna B znalazła obecnie zastosowanie w leczeniu grzybic układowych zagrażających życiu, takich jak histoplazmoza, kokcydiomikoza, blastomikoza północno-amerykańska, czy zapalenie opon mózgowych wywołane przez Cryptococcus meningitidis. W zapaleniu opon mózgowych zaleca się dodatkowo stosowanie małych dawek antybiotyku, np. 0,5 mg do przestrzeni podpajęczynówkowej. Innymi wskazaniami mogą być ciężkie postacie aspergilozy i kandydiazy; opisano nawet przypadek wyleczenia amfoterycyna zapalenia wsierdzia wywołanego przez Candida albicans. Poprzednio przypadki takie zawsze kończyły się zgonem. Leczenie amfoterycyna rozpoczyna się od dawki l mg, którą stopniowo się zwiększa, szybko, jeżeli lek jest dobrze tolerowany, aż do osiągnięcia dawki l mg/kg. Dawkę tę powtarza się następnie co drugi dzień i jeżeli jest to możliwe — aż do osiągnięcia dawki łącznej 3 g. W czasie leczenia często występują różne działania niepożądane, np. gorączka, nudności i wymioty (które zwykle zwiększają się po podaniu kwasu acetylosalicylowego i leków przeciwhistamino-wych), zakrzepowe zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia, niedokrwistość, hipokalcemia i zwiększanie się stężenia mocznika we krwi. Ten ostatni objaw uważa się za odwracalny, ale Stanford i wsp. (1962), którzy wykonali biopsję tkanki nerkowej u 3 osób wyleczonych amfoterycyna z kokcydiomikozy. stwierdzili proliferacyjne zmiany w kłębkach nerkowych, zmiany zwyrodnieniowe kanalików i śródmiąższowe złogi wapnia, co wskazuje, że uszkodzenia mają częściowo charakter trwały.

zastosowania kliniczne mikanazolu

zastosowania kliniczne mikanazolu

Najbardziej wyczerpującym źródłem informacji są materiały Sympozjum (1977). Lek podawano doustnie w dawce l g 3 razy/24 h albo dożylnie w nieco mniejszych dawkach. Korzystne wyniki uzyskano w leczeniu głębokich zmian spowodowanych przez Candida, kokcydiomikozie (wrażliwość grzybów z rodzaju Coccidioides przekonywająco wykazali Levine i wsp., 1975). w kryptokokozie, południowoamerykańskiej blastomikozie i (mniej przekonywająco) w aspergillozie. W doniesieniu Deresińskiego i wsp. (1977), dotyczącym leczenia grzybiczych zapaleń opon mózgowo-rdzeniowych (10 przypadków wywołanych przez Cryptococcus immitis i 2 przez Cryptococcus neoformans) zamieszczono dane co do stężeń w płynie mózgowo-rdzeniowym osiągniętych po wstrzyknięciach dożylnych, a także po podaniu podpajęczynówkowym. Mikonazol w dawce 20 mg podany tą drogą był dobrze znoszony. Wszyscy autorzy są zgodni, że mikonazol powoduje niewiele działań niepożądanych i żadne z nich nie są poważne. Chorzy skarżą się głównie na świąd, któremu czasem towarzyszy wysypka; może wystąpić zakrzepowe zapalenie żyły, któremu można zapobiec, podając lek przez cewnik do żyły głównej górnej. Inne doniesienia na ten temat pochodzą od Sunga i wsp. (1977) i Steyensa (1977). Dane te nie będą szczegółowo analizowane, ponieważ żadne z tych opracowań nie upoważnia do wyciągnięcia ostatecznych wniosków.

zapobieganie zakażeniu ranzapobieganie zakażeniu ran

zapobieganie zakażeniu ran

Zapobieganie zakażeniu rany za pomocą antybiotyku u chorych po zabiegach operacyjnych jest odrębnym zagadnieniem. Bezwzględnym wskazaniem do podania antybiotyku są rozległe i „brudne” rany pourazowe, a także amputacje uda z powodu niedrożności tętnic kończyn dolnych, w warunkach rzeczywistego ryzyka rozwoju zgorzeli gazowej. Występują one równie, gdy na skórze wokół odbytu bytuje Clostridium welchii, ponieważ niedotlenienie tkanek spowodowane samą chorobą sprzyja rozwojowi drobnoustrojów beztlenowych. Operacje na otwartym sercu, zgodnie z powszechną opinią, są wskazaniem do profilaktycznego stosowania antybiotyków. Krańcowo różna jest natomiast sytuacja w przypadku czystych, nieskomplikowanych operacji, po których zwykle nie rozwija się zakażenie. Większość chirurgów, przynajmniej w Wielkiej Brytanii, uważa osłonę antybiotykową w tych przypadkach za całkiem zbędną a nawet wręcz szkodliwą. Między tymi skrajnymi sytuacjami znajduje się ogromna liczba przypadków, w których celowość profilaktyki przeciwbakteryjnej jest przedmiotem dyskusji. W wielu różnych operacjach stosowanie osłony antybiotykowej uważano za niezbędne, zwłaszcza gdy zabieg dotyczył tkanek szczególnie wrażliwych na zakażenie, gdy nie można unikać zakażenia pola operacyjnego, bądź też w przypadkach, w których każde zakażenie może mieć szczególnie tragiczne następstwa. Autorzy mogą tylko sugerować, aby przy podejmowaniu decyzji o zastosowaniu antybiotyku dokładnie sprecyzować, czego oczekuje się od podanego leku.